Yüce dinimiz İslam, iyiliği ve güzelliği tesis için bildirilmiştir. Güzellik iki kelimeyle ifade edilir: Hüsn ve Cemal

 

Hüsün: kubhun, çirkinliğin zıddıdır, genelde görünen güzellikler mesela yüz güzelliği gibi şeyleri ifade eder. İyi, hoş, iyi muamele, güzellik manalarına gelir.

 

Cemal: insanın yüzüne nispet edilmekle beraber umumiyetle ahlak gibi görünmeyen güzellikler için kullanılır. İyi hoş muamele etmek, içi dışı temiz olmak anlamını ifade eder.

 

Burada konu edeceğimiz kelime: Cemaldir ki mukaddes kitabımızda sıfat-ı müşebbehe kalıbı olan “Cemil” şeklinde 4 yerde zikredilmektedir.

 

Bu dört yerde de İslamiyet’in ne derece bir geçimli hoşgörü dini olduğu mükemmelen anlaşılmaktadır. Kadınlardan boşanırken (Allah muhafaza) bile, düşmanlarımızdan ayrılırken bile nasıl bir iyilik ve hoşgörü içinde olacağımız tarif edilmektedir.

1- “Şimdi sen güzelce sabret.” (Mearic/5)

Başımıza bizi yaratan Allah c tarafından takdir edilen kaza ve belaların gerçekleşmesi durumunda sabretmek hem de iyi bir sabırla sabretmek Kur’an-i Kerimde birkaç yerde tavsiye edilmektedir. Sabır kimseye şikâyet etmeden acılar karşısında yaratana teslim olmak demektir.

Bu manada Hz Yakub’un a.s. küçücük ve çok güzel evladı Yusuf’u kaybetmesi sırasında yaptığı sabır yüce kitabımızda “ne güzel sabır” tabiriyle övülmüştür.

2- “Onların söylediklerine sabret ve onlardan güzellikle ayrıl.” (Müzzemmil/10)

Yüce peygamberimiz (s.a.v.) Mekke-i mükerreme’de müşrikleri devamlı iman ve İslam’a çağırıyordu. Onlar ise her defasında reddediyorlar ardından da hakaret ederek olmadık laflar sarf ediyorlardı. Bu durumda bile yaratanımız peygamber efendimize: aman hız kesme ve ayrılırken de iyi ayrıl, onlara cevap verme, diyerek sonucun ancak bu şekilde iyi olacağını işaret buyuruyordu.

Bu davranış biçimi sadece Mekke’de değil Medine’de de aynı minval üzere devam etmiştir.

Üsâme b. Zeyd’in anlattığına göre Hz. Peygamber, evinde hasta yatmakta olan Sa‘d b. Ubâde’nin ziyaretine giderken aralarında münafıkların lideri Abdullah’ın da bulunduğu Müslüman, müşrik ve Yahudilerden oluşan bir toplulukla karşılaşmış, onlara yaklaştığı sırada Abdullah b. Übey kaftanıyla burnunu kapatarak, “Toz kaldırmayın” demiştir. Bununla beraber Hz. Peygamber bineğinden inerek onlara selâm vermiş, Kur’an okumuş ve Müslüman olmayanları İslâm’a davet etmiştir. Bundan rahatsız olan Abdullah, Peygamber’e, söylediklerinin doğru ve güzel olduğunu, ancak kendilerini rahatsız etmemesini, tebligatını sadece kendisini ziyarete gelenlere yapmasını söylemiştir. Onun bu davranışına sert tepkiler gösterilmek üzere iken Hz. Peygamber bunları önlemiş, sonra da Sa‘d b. Ubâde’nin evine giderek olanları anlatmıştır.